Φίλοι φίλοι καριοφίλι

Τι είναι άραγε αυτό που σε κάνει καλό φίλο? Είναι μια αρετή με την οποία γεννιέσαι ή είναι απλά μια φυσιολογική ανάγκη να προσφέρεις στα άτομα που νιώθεις οικογένειά σου?  Τι συμβαίνει στην περίπτωση που κάνεις κάποιο λάθος? Διαγράφονται όλα αυτόματα ή η ανθρώπινη σου φύση δικαιολογεί τις στραβοτιμονιές? Το θέμα περίπλοκο και οι ερωτήσεις πολλές. Η φιλία αλλάζει, μετασχηματίζεται, ωριμάζει και ενίοτε απλά σταματάει να υπάρχει. Ποιοι είναι οι τρόποι με τους οποίους πρέπει να διαχειριστούμε μια φιλία που έχει τελειώσει? Αυτά που ζεις κατά τη διάρκειά της μένουν ή χάνονται κάπου ανάμεσα σε εγωισμό και πονηρούς διαμεσολαβητές? 

Η φιλία στο νηπιαγωγείο είναι σαν τα μαθηματικά της πρώτης δημοτικού: διαλέγεις ένα παιδάκι που συμπαθείς, του ζητάς να γίνετε φίλοι, ζωγραφίζετε μαζί και ανταλλάσσετε παιχνίδια. Καμιά φορά μπορεί να κάνεις λάθος και να διαλέξεις για φίλο σου ένα παιδάκι που να ζηλεύει τα παιχνίδια σου ή που δεν του αρέσει να μοιράζεται τα δικά του. Εντάξει, συμβαίνουν και αυτά. Πέρα από το ξύλο, τα μουτζουρώματα με τους μαρκαδόρους και μερικά χαλασμένα παιχνίδια οι περισσότερες παιδικές φιλίες που δεν είχαν αίσιο τέλος δεν θα σου στοιχήσουν κάτι περισσότερο. Ίσως γιατί είσαι μικρός και δεν καταλαβαίνεις ή επειδή πιστεύεις πως έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου για να βρεις καινούργιους φίλους. Άλλωστε ποιος δεν τσακώθηκε στο νηπιαγωγείο για πράγματα μικρά και ανούσια? Έτσι είναι τα παιδιά.

Στο δημοτικό η φιλία αρχίζει να αλλάζει. Δεν υπάρχουν πια παιχνίδια, υπάρχει όμως η ζήλεια. Εάν είσαι καλός μαθητής συνήθως θα κάνεις παρέα με τους υπόλοιπους καλούς μαθητές γιατί ή θα σνομπάρεις τα υπόλοιπα παιδάκια ή απλά θα σε αντιπαθούν επειδή σε θεωρούν δυσκοίλιο και εκνευριστικά φλώρο. Εάν είσαι διαφορετικός από αυτούς πολύ πιθανό να σε ζηλεύουν επειδή είσαι αγαπητός ή θα σε αναγκάζουν να κάνεις παρέα με τους υπόλοιπους που βρίσκονται στο περιθώριο, πολύ απλά γιατί δεν αξίζεις τη φιλία τους. Και ‘συ χέστηκες. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν σκληροί χωρίς να τους νοιάζουν τα συναισθήματα, το κάνουν σε κάθε περίπτωση που πιστεύουν πως βρίσκονται από πάνω. Και αυτοί φυσικά δεν είναι επ’ ουδενί φίλοι σου.

Στο γυμνάσιο και το λύκειο η φιλία απλοποιείται. Ο φίλος στην εφηβεία θα σου κάνει παρέα επειδή σε πάει, επειδή ακούτε την ίδια μουσική και πάτε στην ίδια καφετέρια. Ο «φίλος» στην εφηβεία θα σου κάνει παρέα επειδή έχεις πολλές γκόμενες και ελπίζει πως θα του πασάρεις μία, επειδή ντύνεσαι ωραία, είτε επειδή βγήκες πρόεδρος του 15μελούς. Η ζήλεια ενισχύεται, το ίδιο και οι κλίκες. Πάντα στο προαύλιο σχηματίζονται τα γνωστά στρατόπεδα. Ο άμαχος πληθυσμός βρίσκεται κάπου στη μέση. Καμιά φορά οι φιλίες που σχηματίζονται τα χρόνια αυτά μπορεί να είναι τόσο δυνατές που να κρατήσουν μια ζωή. Άλλες πάλι διαρκούν όσο ακριβώς διαρκούν και τα χρόνια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ή όσο τους βολεύει μέχρι να σε βαρεθούν.

Από το λύκειο και μετά ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει. Δεν λέω φυσικά πως δεν υπάρχουν άτομα που περνάνε την εφηβεία με μερικά χρόνια καθυστέρηση. Όμως αν είσαι συνειδητοποιημένος και κουρασμένος από τις ίντριγκες και τις ανωριμότητες θα καταλάβεις πως ο φίλος που χρειάζεσαι είναι αυτός που θα σε καταλαβαίνει, θα προσπαθεί να σε βοηθήσει χωρίς να του το ζητάς, αυτός που δεν θα σε κρεμάει για την γκόμενα ή γιατί φούσκωσαν τα μυαλά του. Αν είσαι τυχερός μπορείς να βρεις αυτή τη φιλία από το σχολείο. Αν πάλι δεν την βρήκες από τότε ή νόμιζες πως την βρήκες αλλά το νόημά της χάθηκε κάπου στη μετάφραση, μην ανησυχείς, κάποια στιγμή θα την βρεις και θα καταλάβεις πως φίλος δεν είναι μόνο αυτός που πάτε μαζί για μπύρα και καφέ.

Φιλία. Δεν είναι μόνο μια λέξη. Είναι μια έννοια που εμπεριέχει πολλές έννοιες που και αυτές με τη σειρά τους εμπεριέχουν κι άλλες. Μην κάνεις το λάθος να τη πιπιλάς σαν καραμέλα, πρώτα κάνεις κακό στον εαυτό σου και μετά στους άλλους. Πριν αποφασίσεις να επενδύσεις σε μια φιλία κάνε ένα διάλογο με τον εαυτό σου: καθόρισε τις προτεραιότητές σου, αποφάσισε ποια είναι αυτά που είσαι διατεθειμένος να δώσεις, σκέψου αν υπάρχουν πράγματα που πρέπει να θυσιάσεις και αν είσαι ικανός να δώσεις στον άλλον τα ίσα. Δώσε χρόνο στους αληθινούς σου φίλους, το αξίζουν και θα το καταλάβουν. Μην επενδύεις σε τελειωμένες φιλίες μόνο και μόνο επειδή κάποτε ζήσατε κάποια πράγματα, δυστυχώς πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως όσο δύσκολο και αν είναι, καμιά φορά οι άνθρωποι που νοιαζόμαστε απλά δεν μας νοιάζονται πια. Αν από την άλλη διαλέγεις να κάνεις παρέα με όσους δεν το αξίζουν, κάτσε σκέψου τι προτιμάς: κάποιον που σε εκτιμάει ή κάποιον που βγάζει το φτυάρι κάθε φορά που γυρνάς την πλάτη σου?

Άκης

This entry was posted in Random. Bookmark the permalink.

9 απαντήσεις στο Φίλοι φίλοι καριοφίλι

  1. Ο/Η Κωνσταντινος λέει:

    Παρα πολυ καλο αρθρο!! Τα πραγματα ειναι απλα, οταν εισαι φιλος με καποιον απλο το ξερεις, το αισθανεσαι ρε αδερφε, ακομα και αν ειστε χιλιομετρα μακρια… Ολοι οι υπολοιποι ειναι απλα διακοσμητικα στοιχεια, που σε βοηθουν να περνας ομορφα καποιες στιγμες της ζωης σου (αυτο βεβαια ισχυει και για μας τους ιδιους, που σιγουρα εχουμε γινει πολλες φορες ¨γλαστρες¨)!! Ακουγεται λιγο σκληρο και κυνικο, αλλα δυστυχως that’s life…

    • Ο/Η thearkisexploringtheworld λέει:

      Συμφωνώ. Βέβαια δεν μπορούμε να είμαστε με όλους φίλοι κολλητοί. Δεν πρέπει να είναι και αυτός ο κύριος στόχος μας, δηλαδή να ψάχνουμε μόνο την απόλυτη φιλία. Καλό είναι να περιβάλλεσαι από φίλους, είτε κολλητούς, είτε άτομα που σε κάνουν να γελάς, που περνάς καλά. Αρκεί να μην κρύβουν άλλες προθέσεις, γιατί τότε τα πράγματα περιπλέκονται. Όσο για τους καλούς φίλους, μόνο ο χρόνος μπορεί να δείξει ποιος θα μείνει και ποιος θα φύγει.

  2. Ο/Η maria λέει:

    re polu wraioooo!!!!!!!!!!!!

  3. Ο/Η Leo A. (@josaras) λέει:

    Πολυ ιδιαιτερο και ευαισθητο το θεμα που καταπιανεσαι, και θα ‘λεγα το χειριστηκες αρκετα καλα. Βρισκω τις αποψεις σου σωστες και συμφωνω πανω-κατω!

    Μονο αυτα που λες για το δημοτικο μου φανηκαν καπως υπερβολικα και θα τα τοποθετουσα καλυτερα σε εποχες γυμνασιου, τουλαχιστον αναφορικα με τις δικες μου εμπειριες! Βεβαια, το δημοτικο καλυπτει ενα τεραστιο διαστημα των παιδικων χρονων και το ‘πρωτακι’ με το ‘εκτακι’ εχουν κι αυτα αναλογη διαφορα στη συμπεριφορα, το χαρακτηρα, την ωριμοτητα τους. Ομως εγω εχω συνδεδεμενα αυτα τα εξι χρονια με ανεμελεια, αφελεια, απερισκεψια, ασκοτουριαση(δικια μου λεξη, χωρις σκοτουρες) και εν τελει παιχνιδι! Γι’ αυτο και η αρχικη σου φραση: «Δεν υπάρχουν πια παιχνίδια, υπάρχει όμως η ζήλεια.» μου φαινεται too much για να χαρακτηρισει εκεινα τα χρονια.
    Anyway

    Παρτε και μια εικονα σχετικα σχετικη: http://9gag.com/gag/1978428

    • Ο/Η thearkisexploringtheworld λέει:

      Ahahah ευχαριστώ φίλε! Μπορώ να πω πως η εικόνα τα λέει όλα:D
      Συμφωνώ μαζί σου, τα χρόνια του δημοτικού είναι ανέμελα, τα παιδιά όμως σε αυτή την ηλικία καμιά λόγω της αφέλειας που τα διακρίνει μπορούν να γίνουν σκληρά χωρίς να το θέλουν. Και εδώ κολλάει και η ζήλεια. Ζήλεια επειδή κάποιος μπορεί να έχει κάτι που ο άλλος δεν το έχει, οπότε αυτόματα υπάρχει λόγος για «πόλεμο». Το λέω κυρίως γιατί έχω δει και έχω ακούσει μερικά πράγματα, αλλά αυτό διαμορφώνεται από πολλούς παράγοντες. Χρησιμοποίησα λίγο τρανταχτά παραδείγματα για να καταφέρω να κάνω σαφές αυτό που θέλω να πω. Πολύ καλή η επισήμανσή σου! Thanks for reading;D

  4. Ο/Η Jotun λέει:

    Συμφωνώ με το ότι η φιλία στο δημοτικό τουλάχιστον φαινόταν, αν δεν ήταν, απλή. Βέβαια σε όλες τις προαναφερθείσες ηλικίες δεν είναι δυνατό, εφόσον δε μπορούμε να μπούμε στο μυαλό του άλλου, να συμπεράνουμε με απόλυτη ακρίβεια το τι πιστεύουν οι φίλοι για εμάς, και προσωπικά θεωρώ αρκετά δύσκολο, να κατασταλάξουμε για το τι πιστεύουμε για τους φίλους μας. Κατά την άποψή μου αυτό πραγματώνεται με το πέρασμα του κριτή χρόνου και παράλληλα των συγκυριών,εμπειριών και καταστάσεων. Πολύ καλό άρθρο για όσους αγαπούν την πολλή σκέψη!;)

    • Ο/Η thearkisexploringtheworld λέει:

      Έχεις δίκιο φίλε, ο χρόνος και η απόσταση είναι αυτά που μπορούν να μας δείξουν πόσο δυνατή είναι μια φιλία: Εάν ο χρόνος σβήσει αυτά στα οποία στηρίχτηκε τότε δεν υπάρχει πια η βάση της. Βέβαια πιστεύω πως τα κοινά βιώματα δύσκολα ξεχνιούνται. Εκτός αν αλλάξει ο άνθρωπος. Σε αυτή τη περίπτωση είναι λογικό και επόμενο να αλλάξει και η φιλία. Όσο για το τι πιστεύουν οι φίλοι μας για εμάς και εμείς γι’αυτούς, αν τα συναισθήματα δεν είναι αμοιβαία τότε το παιχνίδι έχει χαθεί!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s