Οι μπάντες της δεύτερης γραμμής. Που πηγαίνει το ταλέντο?

Οι μπάντες γεννιούνται σε βρώμικα υπόγεια με σπασμένα τύμπανα και ξεκούρδιστα όργανα. Κάπου ανάμεσα στην απειρία και στη πλάκα υπάρχει η αγάπη για τη μουσική, η θέληση να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου. Και εκεί είναι που κολλάς το μικρόβιο της δημιουργίας. Στην αρχή μαζεύεστε τρία τέσσερα άτομα απλά για να παίξετε μουσική, για να περάσει ευχάριστα ο χρόνος κάνοντας αυτό που σας ευχαριστεί. Οι δοκιμές πολλές, συνήθως ανεπιτυχείς: κάποιος θα ντρέπεται, κάποιος δεν θα ξέρει τις νότες, κανείς δεν θέλει να τραγουδήσει. Όμως φεύγοντας καταλαβαίνεις πως πέρασες καλά, πως ένιωσες κάτι διαφορετικό. Η μουσική καταφέρνει και ενώνει τον κόσμο, μιας και η σύνδεση μερικών ατόμων που παίζουν μουσική μαζί είναι κάτι περισσότερο από δυνατή. Και έτσι, ανεπίσημα, μεταξύ αστείου σοβαρού γεννιέται ένα συγκρότημα. Τόσο απλά.

Οι πρώτες πρόβες ανοργάνωτες. Ο καθένας παίζει ό,τι ρυθμό του κατέβει, προσπαθεί να πείσει τους άλλους να παίξουν το αγαπημένο του είδος μουσικής, επικρατεί ένα χάος. Το προαναφερθέν μικρόβιο όμως έχει μπει ήδη μέσα σου, οπότε ο δρόμος είναι μονόδρομος. Γίνονται συζητήσεις με θέμα σχέδια μεγαλεπίβολα. Αρχίζουν οι πρώτες σκέψεις για όνομα. Η ενέργεια είναι μεγάλη, και δεν μπορείς να περιμένεις την ώρα να την εκτονώσεις παίζοντας μουσική. Μαζί με την όρεξη για μουσική ξεδιπλώνεται και το ταλέντο. Και εκεί είναι που η μουσική σε αλλάζει. Σε κάνει να μαθαίνεις να ακούς τον άλλον, να σέβεσαι την άποψή του, να τον θαυμάζεις όταν σκαρφίζεται κάποιο ριφάκι που γαμάει, όταν βγάζει ένα δύσκολο σόλο που δεν περίμενες ποτέ να καταφέρει. Και χωρίς να το καταλάβεις δεν σου φτάνει μόνο να παίζεις μουσική στο σπίτι για σενα, βιάζεσαι να έρθει η επόμενη πρόβα για να ακούσουν και οι άλλοι αυτά που έγραψες, νιώθεις πως έκανες κάτι τόσο σημαντικό.

Κάποια στιγμή φεύγει η πρώτη έξαψη. Γράφεις, δημιουργείς, μοιράζεσαι. Δεν φτάνει αυτό. Θέλεις η μουσική σου να ακουστεί και παραέξω, να ανέβεις σε μια σκηνή και να υπάρχει ένα κοινό να σε ακούσει. Τότε ξεκινούν οι πυρετώδεις προσπάθειες: να βρεις κάποια μπάντα που έχει διοργανώσει συναυλία για να αναλάβεις το support, να καταφέρεις να παίξεις σε αυτό το γαμηστερό μαγαζί που πάνε όλοι και παίζουν οι καλύτεροι. Κάποια στιγμή λοιπόν έρχεται το live. Και έρχεται και άλλο. Αν η μπάντα σου είναι καλή, τότε αποδεικνύεται από τους γύρω. Κάποιος θα σου πει κάτι καλό μετά από μια συναυλία, θα πει πως έχεις ταλέντο και να μη το αφήσεις. Θα χαρείς, θα θέλεις να συνεχίσεις.

Μπορεί τόση ώρα να τα παρουσιάζω όλα ωραία και καλά, δεν είναι όμως πάντα έτσι. Μαζί με όλα τα παραπάνω έρχονται και οι ρίξεις, οι τσακωμοί, οι διαφωνίες. Σε κάποιον δεν αρέσει το καινούργιο τραγούδι, κάποιος άλλος βαρέθηκε, κάποιος άλλος προτιμάει να πάει για καφέ, έχει φροντιστήριο, σχολή και δε ξέρω τι άλλο… Κάποιος θα φύγει, κάποιος άλλος θα έρθει. Το να κρατήσεις ενωμένη μια μπάντα από την αρχή μέχρι το τέλος πιστεύω πως είναι μεγάλος άθλος, γι’ αυτό και θαυμάζω όσα συγκροτήματα κατάφεραν να κρατηθούν μαζί από την αρχή. Χρειάζεται επιμονή και θάρρος. Θάρρος για να κάνεις πέρα τον εγωισμό όταν έχεις λάθος, θάρρος για να τολμήσεις να εμπιστευτείς, θάρρος για να πεις στον άλλον κάτι που σε ενοχλεί.

Φίλε μου σίγουρα όση ώρα διαβάζεις αυτά που γράφω θα έχεις κάποιες απορίες. Μπορεί να ρωτήσεις αν χρειάζονται όλα αυτά για μια μικρή μπάντα που προσπαθεί να αναδείξει τη μουσική της. Σε διαβεβαιώνω πως χρειάζονται. Ένα συγκρότημα πέρα από ταλέντο και όρεξη χρειάζεται και δυνατή φιλία ή αν όχι φιλία τουλάχιστον γερό στομάχι. Η μουσική είναι συνεργασία. Αν δεν είσαι διατεθειμένος να συνεργαστείς τότε είσαι χαμένος από χέρι. Και πέρα από όλα αυτά χρειάζεται και λεφτά, μιας και δεν είναι ένα καθόλου φθηνό χόμπυ. Πολλές φορές ένα συγκρότημα βάζει λεφτά από την τσέπη του για τους χώρους που θα κάνει πρόβα, για να ηχογραφήσει τη μουσική του, για να ανανεώσει τον εξοπλισμό του. Οπότε μην κατηγορήσεις ή κακολογήσεις με την πρώτη ένα συγκρότημα που δεν σου αρέσει. Πρέπει να ξέρεις από πριν πως το να στηρίζεις τη μουσική είναι κάτι σημαντικό, ειδικά στα πρώτα βήματα του άλλου. Και πως η μπάντα που θα ακούσεις μπορεί να μην έχει πείρα, ή το τεράστιο ταλέντο που έχεις συνηθίσει να ακούς από τα μεγάλα συγκροτήματα, έχει όμως τη θέληση να σου δείξει τα συναισθήματά της, αυτά που έχει δημιουργήσει με κόπο και χρήματα. Χρήματα που συνήθως δεν παίρνει ποτέ πίσω.

Αν όλα πάνε καλά η μουσική θα μείνει. Το ίδιο και το συγκρότημα. Συνεχίζει να τζαμάρει και να περνάει τον ελεύθερό του χρόνο κάνοντας αυτό που λατρεύει. Αν τα άτομα αυτά είναι τυχερά και αξίζουν, θα πάνε μπροστά. Υπάρχει πάντα βέβαια και το ενδεχόμενο να το κάνουν απλά γιατί αγαπάνε τη μουσική. Άλλωστε όλοι μουσικοί είναι στο κάτω-κάτω, το έχουν μέσα τους.  Αν από την άλλη τα πράγματα δεν πάνε καλά και μια μπάντα διαλυθεί, ακόμα και χωρίς να έχει κάνει κάτι σημαντικό, τα άτομα αυτά θα θυμούνται τις καλές στιγμές. Τουλάχιστον προσπάθησαν για αυτό που αγαπάνε και γι’ αυτούς είναι πολλά αυτά που κέρδισαν. Όσο για το που πηγαίνει όλη αυτή η όρεξη, όλο αυτό το ταλέντο… Αυτό που μπορώ να φανταστώ είναι πως δεν χάνεται ποτέ, απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να βγει στην επιφάνεια. Έτσι και αλλιώς υπάρχει ακόμα η σχέση που έχεις εσύ ο ίδιος με τη μουσική, και αυτό είναι κάτι που δεν θα διαλυθεί ποτέ.

Άκης

This entry was posted in Random. Bookmark the permalink.

2 απαντήσεις στο Οι μπάντες της δεύτερης γραμμής. Που πηγαίνει το ταλέντο?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s