Το παραμύθι χωρίς νόημα: Ήταν θυμάμαι εξεταστική…

Τα καλούδια της εξεταστικής.

Βρίσκομαι σε μια έρημο. Ο ήλιος είναι πράσινος και η άμμος καίει. Κρατάω στα χέρια μου μια στοίβα βιβλία με ακαταλαβίστικους τίτλους και ξεφτισμένες σελίδες. Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω με αυτά τα βιβλία. Αρχίζω να φοβάμαι. Σκιές πλανιούνται γύρω μου χωρίς να υπάρχει κάποιος κοντά μου. Οι σκιές σχηματίζουν ένα στενό κύκλο. Ξαφνικά ο ήλιος κρύβεται από μεγάλα γκρι σύννεφα. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τίποτα. Τα βιβλία άξαφνα αρχίζουν να γίνονται βαριά. Δεν μπορώ να τα κρατήσω. Να τα αφήσω κάτω? Δεν ξέρω. Δεν πρέπει. Οι σκιές αρχίζουν να βγάζουν κραυγές. Λένε πράγματα που δεν καταλαβαίνω, προσπαθώ να ακούσω. Όσο πλησιάζουν αρχίζω να καταλαβαίνω τι είναι και τι προσπαθούν να μου πουν. Πάγωσα. Το βλέμμα μου κοιτάζει πέρα μακριά, προσπαθώντας να βρει ένα τρόπο διαφυγής. Το τοπίο αρχίζει να αλλάζει, ένα κτίριο φωτίζεται καθώς μια ακτίνα του ήλιου πέφτει πάνω του. Γράφει πανεπιστήμιο. Τα περίεργα πλάσματα συνεχίζουν να φωνάζουν, αυτή τη φορά καθαρά και δυνατά: «Εξεταστικηηηηή» και…

…Ξύπνησα. Παίρνω μια βαθιά ανάσα καθησυχασμού. Εφιάλτης. Εφιάλτης που πρόκειται να γίνει θλιβερή πραγματικότητα σε λίγες μέρες. Τα βιβλία με κοιτάζουν απειλητικά από το γραφείο. Τα κοιτάζω και εγώ. Τώρα συνειδητοποιώ  πως αυτή η σχέση ήταν καταδικασμένη από το ξεκίνημά της να μη καταλήξει σε βίον ανθόσπαρτον. Τι να κάνω? Καλέ μου φίλε σε ρωτάω τι πρέπει να κάνω? Πολύ φοβάμαι πως η μόνη απάντηση που σου έρχεται στο μυαλό είναι να διαβάσω. ΧΑ. Λες να μη το σκέφτηκα? Και μια, και δυο, και τρεις… Αλλά να, την τέταρτη το ξανασκέφτομαι και το μετανιώνω. Ανοίγω την πρώτη σελίδα του βιβλίου και με πιάνει ίλιγγος. Στη δεύτερη δε –δεν στο κρύβω- είμαι ένα βήμα πριν τον εμετό. Αν γυρίσω στην Τρίτη καταλαβαίνεις. Τότε είναι που με πιάνουν τα ψυχολογικά μου. Και τι θα κάνω τώρα? Πρέπει να γίνει η υπέρβαση. Κοιτάζω το ρολόι. Δώδεκα το μεσημέρι. Ε, στη μια θα ξεκινήσω διάβασμα. Πρέπει πρώτα να φτιάξω ένα διπλό καφέ για να στανιάρω. Ξεκινάω, ανοίγω τη τηλεόραση να χαζέψω λίγο πριν το διάβασμα και χαζεύω στη πραγματικότητα: τίποτα δεν υπάρχει για να περάσεις εποικοδομητικά την μια ώρα αυτή που σου απομένει μέχρι το διάβασμα. Στρίβω ένα τσιγάρο μπας και φτιάξουν τα πράγματα, πίνω και δυο γουλιές καφέ. Σαν κάτι να γίνεται.

Το ρολόι δείχνει και μισή. Πφφφ, πως περνάει έτσι η ώρα όταν πρέπει να διαβάσεις? Κλείνω τη τηλεόραση μιας και το θέαμα που αντικρίζω δεν με βοηθάει ιδιαίτερα να ηρεμήσω. Βάζω μουσική. Τώρα μάλισταα…! Ξαπλώνω στο καναπέ με τα ακουστικά μέχρι να περάσει η ώρα. Κάποια στιγμή, μετά απο δυο-τρια album σηκώνομαι και τι να δω? Μια και είκοσι. Αμάν! Άργησα. Κλείνω τη μουσική, πίνω βιαστικά τον καφέ και πλησιάζω προς τα βιβλία. Η στιγμή αυτή προσιδιάζει σε σκηνή θρίλερ: Παίρνω βαθιά ανάσα, σκουπίζω τον ιδρώτα από το μέτωπό μου και περπατάω αργά αλλά σταθερά. Τα πέντε αυτά βήματα μοιάζουν άθλος. Κάποια στιγμή φτάνω στη στοίβα με τα βιβλία. Τα κοιτάζω προσπαθώντας να δω με ποιο θα ξεκινήσω. Μετά από λίγη σκέψη διαλέγω το πιο μικρό. Κάθομαι στη καρέκλα και το ανοίγω. Τα μάτια μου αποσβολωμένα διαβάζουν την πρώτη σειρά. Μετά την πρώτη κρυάδα συνεχίζω κάπως πιο ήρεμος. Μετά από μερικές σελίδες λέω από μέσα μου «καιρός για ένα μικρό διάλλειμα για τσιγάρο». Κοιτάζω το ρολόι. Δύο παρά είκοσι… Sweet mother of little Jesus! Θα αφήσω τα κόκκαλά μου πάνω σε αυτό το γραφείο, πάνω στις ατσαλάκωτες σελίδες αυτού του βιβλίου, μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή.

Ήρθε το τέλος.

Ήρθε η εξεταστική.

Αφιερώνω αυτή τη μικρή ιστορία σε όλους εσάς, τους μικρούς καθημερινούς ήρωες της εξεταστικής. Είθε, φίλοι μου, να δοθεί επιτέλους ένα τέλος στα μαρτύριά μας και να μας καταδεχτεί και εμάς η θεία φώτιση. Μη το βάζετε κάτω! Και χρησιμοποιείστε μπόλικο χιούμορ για να τα βγάλετε πέρα πιο διασκεδαστικά, νομίζω πως επιβάλλεται. Λίγες μέρες δουλειάς είναι μόνο, και μετά σκεφτείτε πως έρχεται η Άνοιξη!

Καλό κουράγιο:D

Άκης

This entry was posted in Random. Bookmark the permalink.

12 απαντήσεις στο Το παραμύθι χωρίς νόημα: Ήταν θυμάμαι εξεταστική…

  1. Ο/Η Vaggos λέει:

    Ωραίος…..!!!!!!!!!!!!

  2. Ο/Η maria λέει:

    pwpw apisteuto !!mpraboooo !!!

  3. Ο/Η Κωνσταντινος λέει:

    Πως να αντιμετωπισουμε την κατασταση με χιουμορ φιλε Ακη, οταν εχουμε να διαβασουμε για καταθλιψη, διπολικη διαταραχη, αυτοκτονια, διαταραχες διαγωγης, εναντιωματικη προκλητικη διαταραχη, διαταραχη ελλειμματικη προσοχης – υπερκινητικοτητα και ΟΛΑ τα ειδη των αγχωδων διαταραχων?? Και μονο που τα σκεφτομαι καταθλιψη με πιανει… Πες μου εσυ τη μαγικη συνταγη και θα τη δω τη φωτεινη πλευρα της ζωης:p!! Το μονο που με παρηγορει ειναι πως τελειωνω την Πεμπτηηηηη…

    • Ο/Η thearkisexploringtheworld λέει:

      Αμάν και ‘συ ρε άνθρωπε, μια κουβέντα είπαμε, μη μας πάρεις απ’τα μούτρα!;p Να τι μπορείς να κάνεις, δες μια καλή κωμωδία ανάμεσα στο διάβασμα ή τι να πω αν δεν τα βγάζεις πέρα πιες κανα κρασί να ‘ρθεις στο κέφι. Α, και που ‘σαι, μακριά από αιχμηρά αντικείμενα και χάπια, κλείστο το ρημάδι το βιβλίο αφού σε χαλάει…

  4. Ο/Η Jotun λέει:

    και γαμώ τα άρθρα! Συμπάσχω man! :p

  5. Ο/Η Φίλιππος λέει:

    Καλό κουράγιο φίλε. Εγώ με κάποιο τρόπο τέλειωσα και για τώρα. Ραντεβού τις Κυριακές μπας και βρεις τη θεία φώτιση που ψάχνεις μέσα από τη μπουρδολογία μας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s