What loneliness is more lonely than distrust?

Είναι 4.16 ξημερώματα Κυριακής..O περισσότερος κόσμος είναι έξω.Διασκεδάζει με φίλους,γκόμενες,γκόμενους,υποτιθέμενους φίλους…Eίναι χαρούμενοι με τη ζωή τους και τα άτομα που έχουν γύρω τους.Όταν ομως μείνεις μόνος τα πράγματα αλλάζουν.Σκέφτεσαι…και η σκέψη δεν έχει όρια.Και αυτός είναι ο λόγος που από την απέραντη χαρά μπορεί κανείς να φτάσει στα όρια της κατάθλιψης.Για μια σκέψη που έφερε στο μυαλό μια άλλη..Αντικατέστησε την αιτία που χαμόγελας από έναν φόβο..Και συνήθως αυτός ο φόβος είναι η μοναξιά.

Υποτίθεται ότι σε κανέναν (φυσιολογικό) άνθρωπο δεν αρέσει η μοναξιά..Και γιατί άλλωστε;Είναι όμορφο συναίσθημα η πληρότητα.Όταν έχεις γύρω σου ανθρώπους νιώθεις συντροφιά.Ειδικά αν έχεις ανθρώπους που «αγαπάς».Ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις μοναδικός,να νιώθεις κάποιος…Είναι μια μικρή επιβεβαίωση που όλοι βαθιά μέσα μας θέλουμε.Είναι όμορφο συναίσθημα η επιβεβαίωση γιατί νιώθεις την ύπαρξή σου..Πρώτα οι άλλοι και μετά εσύ..Νιώθεις χαρά..Νιώθεις ότι όλα πάνε καλά στη ζωή σου..Μετά όμως;Ποιό είναι το μετά;Ποιός σου εγγυάται αυτή τη χαρά;Ποιές είναι οι επόμενες σκέψεις σου;

Ένας αισιόδοξος και νοήμων θα έλεγε «ζήσε το τώρα και μη σκέφτεσαι το μετά»..Υπάρχει και αυτήν η κατηγορία ανθρώπων.Και πολύ καλά κάνει,αλλιώς όλοι θα είμασταν καταθλιπτικοί!Υπάρχουν όμως και αυτοί που έχουν έναν μεγάλο φόβο..Την μοναξιά.Η πρώτη σκέψη μετά από μια χαρούμενη στιγμή είναι: «Πόσο θα κρατήσει;».Λένε πως όλα τα ωραία έχουν τέλος..Ισχύει;Και αν ναι,γιατί παλεύουμε για στιγμές χαράς;Γιατί επιλέγουμε να ζήσουμε κάτι όταν ξέρουμε ότι κάποια απρόσμενη στιγμή μπορεί να σταματήσει να υπάρχει;Να μοιραζόμαστε στιγμές με άτομα που ίσως την επόμενη μέρα δε θα είναι στη ζωή μας πια;Γιατί επενδύουμε σε ανθρώπους τόσο εύκολα;

Δεν ύπαρχει τίποτα χειρότερο από το να έχεις δίπλα σου κάποιον και να νιώθεις μόνος.Είναι η απόλυτη μοναξιά.Να τον κοιτάζεις,να του μιλάς και να νιώθεις ότι δεν υπάρχει κανείς…Και ακόμα χειρότερο όταν δεν έχεις το θάρρος να το παραδεχτείς στον ίδιο σου τον εαυτό.Και να τον παρηγορείς λέγωντας ότι είναι η ιδέα σου…Δεν είναι όμως.Είναι ο φόβος της μοναξιάς.Κανείς δεν έχει το κουράγιο να παραδεχτεί πως είναι μόνος.Μήπως όμως θα έπρεπε;Αρκετά δε ζήσαμε στην πλάνη μας;Γιατί φοβόμαστε να είμαστε ρεαλιστές;Ποιος φόβος βρίσκεται πίσω και από αυτήν τη λέξη;

Τελικά ίσως η μοναξιά είναι καλύτερη μερικές φορές…Και δε μιλάω ούτε για στιγμές χαλάρωσης,ούτε ξεσπάσματος.Όταν είσαι μόνος,εσύ και ο εαυτός σου,μαθαίνεις να μην χρειάζεσαι κάνεναν.Μαθαίνεις να μην περιμένεις τίποτα και κατα συνέπεια να μην απογοητεύεσαι..Γιατί αυτός είναι ο φόβος πίσω από τον ρεαλισμό..Αντέχει κανείς μας  όμως την πραγματικότητα;Ή χειρότερα…Αντέχει κανείς την μοναξιά;Αν το σκεφτεί καλύτερα κάποιος όμως δεν είμαστε μόνοι.Έχουμε τον εαυτό μας…Αν τον εκτιμήσουμε θα δούμε ότι δεν υπάρχει καλύτερη πάρεα.

 

  Έλενα🙂

This entry was posted in Guest Bloggers. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s