Τίτλο δεν βρήκα, βρίσκομαι σε άρνηση.

Άρνηση.

Πως ηχεί αυτή η λέξη στα αυτιά σου? Τι σημαίνει για σένα? Κατά τη ταπεινή μου γνώμη, πολλοί θα απαντήσουν πως το νόημά της είναι αρνητικό. Σε μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο είδα πως οι περισσότεροι στον ορισμό της άρνησης μιλούν για απόρριψη, αντίδραση. Άρνηση να δεχτείς κάτι, άρνηση να καταλάβεις τι συμβαίνει γύρω σου, άρνηση να ανοίξεις τα μάτια σου. Μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων σήμερα βρίσκεται σε άρνηση. Είναι εκείνο το συναίσθημα μωρέ, που δεν σ’αρέσει μεν αλλά το προτιμάς από το να καθίσεις και να αναλογιστείς τα πράγματα εκείνα στα οποία έχεις κάνει λάθος ή ακόμα και αυτά που εξακολουθείς να κάνεις λάθος.

Με απλά ελληνικά βρίσκομαι σε άρνηση σημαίνει κλείνω τα μάτια μου και κάνω πως δεν βλέπω. Δεν βλέπουμε τα σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν γύρω μας, επικεντρωνόμαστε στα ασήμαντα για να ‘χουμε κάτι να σκεφτόμαστε για να μας αποσπά. Αγνοούμε τον άγνωστο Χ που θα μπει στο βαγόνι του ηλεκτρικού για να ζητήσει μια μικρή βοήθεια, προτιμάμε να μη σκεφτόμαστε ότι στο πορτοφόλι δεν μπαίνουν πια τα ίδια λεφτά που έμπαιναν παλιά, δεν ανοίγουμε την τηλεόραση στο δελτίο των 21:00 γιατί φοβόμαστε τις εξελίξεις, χαζεύουμε ό,τι σαβούρα παίζουν τα κανάλια και μαλώνουμε με τον γείτονα γιατί δεν βρίσκουμε που αλλού να εκτονώσουμε τα τεντωμένα μας νεύρα. Απλά, καθημερινά, ψεύτικα, βαρετά.

Η άρνηση είναι κακό πράμα. Και επίσης κακό είναι η μουρτζουφλίαση, η βαρεμάρα, η έλλειψη όρεξης για ζωή. Η ρουτίνα. Ε δεν πρέπει να γίνει κάτι για όλα αυτά? Νομίζω πως ναι. Δεν είναι εύκολο. Η ζωή, αγαπητά μου τέκνα, είναι απρόβλεπτη (πάλι πρωτοτύπησα). Από την άλλη όμως είναι και ωραία, έτσι δεν είναι? Και πρέπει να τη ζεις. Καμιά φορά προτιμάς να αναμοχλεύεις στο μυαλό τα προβλήματα, τις υποχρεώσεις, τις ευθύνες, τα δικαιώματα και ξεχνάς να ζεις. Δεκτό και απόλυτα κατανοητό. Δεν κατοικούμε όλοι σε ένα ροζ συννεφάκι, ούτε έχουμε τις λύσεις για τα πάντα.  Πολλοί άνθρωποι σε καταστάσεις πίεσης διαλέγουν να κλειστούν στο καβούκι τους και να περιμένουν απλά για να περάσει η μπόρα. Κάτι σαν τη χειμερία νάρκη. Από την άλλη μεριά βρίσκεται η άρνηση. Πάλι. Υπάρχουν και οι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν ή μάλλον κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και δε δίνουν καμία σημασία σε τίποτα ουσιώδες. Εξακολουθούν να ζουν τη ζωή τους με μοναδικό κριτήριο το εγώ τους, ποντάροντας ό,τι έχουν στα επουσιώδη. Σ’αρέσει κάτι τέτοιο? Ούτε και ‘μένα.

Τι κάνουμε λοιπόν? Νομίζω πως αν σε απασχολεί το θέμα αυτό, ήρθε επιτέλους η ώρα να καθίσεις και να το σκεφτείς. Διάλεξε με ποιας πλευράς το μέρος θέλεις να ταχτείς. Θέλεις να είσαι αυτός που σιχτιρίζει με κάθε ευκαιρία? Θέσεις να είσαι αυτός που περπατάει στον ουρανό και δεν ξέρει τι συμβαίνει στη γη? Θέλεις να είσαι οπτιμιστής? Πεσιμιστής? Ή αυτός που ξέρει, βασανίζεται, αναρωτιέται, ζει, προσπαθεί και παλεύει? Αν με ρωτάς τα πράγματα είναι απλά. Πέρα από το μαύρο και το άσπρο υπάρχουν πολλά ωραία χρώματα, μην το ξεχνάς.

Υ.Γ.: Τώρα που μπήκε η Άνοιξη είναι ευκαιρία να ξεφύγεις και λίγο από την ρουτίνα της πόλης. Το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς ρε φίλε. Αν γουστάρεις εκδρομές και τα τοιαύτα μη ξεχνάς πως ζεις στην Ελλάδα. Και αν υπάρχει ακόμα κάτι που δεν υπάρχει περίπτωση να τεθεί υπό αμφισβίτηση είναι οτι η Ελλάδα είναι η πιο όμορφη χώρα του κόσμου. Just sayin’…

Άκης

This entry was posted in Random. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s