Με 2 παπούτσια πάνινα

Είσαι στο λεωφορείο και ταξιδεύεις.2 ώρες παρά κάτι το ταξιδάκι, μη φανταστείς τίποτα το αβάσταχτο.Ταινία δεν προβάλλεται, τα ακουστικά σου να ζήσουμε να τα θυμόμαστε, και-ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;Έντομο με κεραίες και κεντρί, χρώματος καφετί, πάνω στο ήδη πολύπαθο(αυτή είναι μια άλλη ιστορία!) γόνατό μου.Να ζήσουμε να το θυμόμαστε κι αυτό.Κι αρχίζει να βρέχει.

Μπορεί το ταξίδι που περιγράφω να είναι δικό μου(φρέσκο-φρέσκο μάλιστα,σημερινό!) αλλά όποιος πει ότι δεν έχει βρεθεί σε ανάλογη θέση (εκτός ίσως από το έντομο), λέει ψέματα.Τα περάσαμε, τα περνάμε, θα συνεχίσουμε να τα περνάμε.Θα σου πω λοιπόν τα κόλπα μου εναντίον της βαρεμάρας-και που ξέρεις,μπορεί να πάρεις ιδέες.Ή και να με περάσεις για τρελή,θα δείξει!

 

Δώσε.

 

Πρώτα απ’όλα, έκανα μια προσπάθεια να ακούσω μουσική, γνωρίζοντας εξαρχής ότι ήταν καταδικασμένη.Ε, με την πεποίθηση ότι το μαγικό μου χεράκι όλα θα τα διορθώσει, έφερα 5 σβούρες το μοναδικό ακουστικό που κουτσο-λειτουργούσε, και το δίπλωσα και το ξεδίπλωσα μπας και φτιάξουν τα καλώδια(έλα που δεν το έχεις δοκιμάσει,όλοι μας το έχουμε κάνει!).Κρατώντας το κινητό σε συγκεκριμένη γωνία και μοίρες με το ένα χέρι, και το καλώδιο σε σχήμα φιόγκου με το άλλο χέρι, κατάφερα ν’ακούσω διακοπτόμενα μουσική για 5 ολόκληρα λεπτά.Μετά πιάστηκαν τα χέρια μου, και συμβιβάστηκα με το ποτ-πουρί ελληνικών λαϊκών επιτυχιών.

 

[Αυτό δεν το έβαλε,αλλά ταιριάζει στο γενικότερο κλίμα.Και μ’αρέσει,και θέλω να το μοιραστώ.]

 

Ε μετά τι να κάνω;Εκμεταλλεύτηκα τη βροχή, κι άρχισα να παίζω το παιχνίδι μου(δικιά μου εφεύρεση, εξαιρετική!) με το τζάμι και τις σταγόνες.Κοιτάς το τζάμι-α,να και το κάστρο του Πλαταμώνα!- διαλέγεις μια σταγόνα πάνω-πάνω, και μαντεύεις τη διαδρομή της, με ποιες σταγόνες θα ενωθεί, ποιες θα σνομπάρει, που θα καταλήξει.Συναρπαστικό για εμάς που βλέπουμε νερό κι αναρωτιόμαστε ποια μέρη του κόσμου να έχει επισκεφθεί(σκέψου το λίγο) και πάσχουμε από το σύνδρομο του Peter Pan,αλλά δεν το συνιστώ στους υπόλοιπους.

Μετά από 10 λάθος μαντεψιές κι επειδή σιχαίνομαι να χάνω, έπεισα τον εαυτό μου να κάνει αυτό που κάνει στα μέσα μεταφοράς όταν βαριέται: να παρατηρήσει τους γύρω του και να τους κατατάξει.

 

Δεξιά μου ένας παππούς, τόση ώρα κοιτάζει τη βροχή από το παράθυρο.Είναι περιποιημένος, φοράει γυαλάκια, κι έχει μαζί του ένα μπουκάλι νερό. Μάλλον έχει καταλάβει ότι τον κοιτάζω καλά-καλά και μετά κάθομαι και γράφω, αλλά από ευγένεια δεν το δείχνει.Σκέφτομαι ότι έχει περάσει σίγουρα πόλεμο-τώρα βγάζει κομπολόι.Στα νιάτα του ίσως είχε άλλα όνειρα, σίγουρα διαφορετικά από ένα ταξίδι Θεσσαλονίκη-Λάρισα με μια τρελή που παίζει με τις σταγόνες.Καταλήγω ότι είναι μάλλον ήσυχος άνθρωπος, με εκρήξεις κατά τις οποίες κοπανάει το κομπολόι στο τραπέζι.

Μπροστά μου είναι μια 30άρα με ύποπτα έκπληκτο βλέμμα.Κοιτάζει τα Τέμπη λες και είναι δάσος του Αμαζονίου.Επίσης φοράει τα γυαλιά μυωπίας στο κεφάλι,όπως φοράμε καμιά φορά τα γυαλιά ηλίου-και ΔΕΝ είναι πρεσβυωπίας,τα ξεχωρίζω.Αυτά,συν το ότι αγόρασε για το ταξίδι 2 σακουλάκια γαριδάκια EXTRA, με οδηγούν σε ένα συμπέρασμα: είναι εξωγήινη.Μα φυσικά,τώρα μόλις είδα ότι άφησε άθικτο το 1 σακουλάκι.Χαρακτηριστική περίπτωση παιδί μου: πρώτη φορά μας επισκέπτεται, στον πλανήτη τους έχουν άλλα τοπία, δεν ξέρει πως φοριούνται τα αξεσουάρ και τα βάζει όπως δει, και πήρε να δοκιμάσει καινούργιες γι’αυτήν γεύσεις που δεν αγοράζει κανένας-και που δεν της άρεσαν.

Ώπα, η βροχή δυνάμωσε τόσο, που είναι λες και κόψαμε δρόμο μέσα από λίμνη.Το λεωφορείο σταμάτησε για λίγο, όλοι ανήσυχοι, ο παππούς κάπου τηλεφωνεί, η εξωγήινη χαλαρουίτα.Εμ βέβαια,εκπαιδεύονται για όλες τις καταστάσεις πριν τους στείλουν στη Γη,όπως κάνουν οι δικοί μας οι αστροναύτες.

 

Πίσω μου ένας μιλάει στο κινητό,και κάποιον βρίζει.Εκφράσεις λιμανιού τις οποίες ακούμε όλοι, αφού είμαστε 3 κι ο κούκος, δεν μιλάει κανείς άλλος, κι έχουμε προσηλωθεί στη βροχή.Δηλαδή οι άλλοι, εγώ γράφω.Τς,τς,τι γλώσσα είναι αυτή;Δεν μου φαίνεται και πολύ σόι ο συνταξιδιώτης,  ούτε τον παππού δε σέβεται.Super-rat, που λέει κι η δικιά μου.

Κάπου εδώ ξέμεινα από ανθρώπους προς παρατήρηση-οι άλλοι κάθονται μακριά.Πείνασα κιόλας, σκέφτομαι το φαγητό που με περιμένει και λυσσάω.Μπορεί να αρπάξω τα γαριδάκια της εξωγήινης.

Δεν βαριέσαι, σε λίγο φτάνουμε.Καλή μου όρεξη.

Τζένη🙂

This entry was posted in Τσάρκες, Random. Bookmark the permalink.

2 απαντήσεις στο Με 2 παπούτσια πάνινα

  1. Ο/Η maria λέει:

    ela re fileee!gamato!!! eixe gelio!!! einai oi skeyeis pou oloi panw katw kanoume!!😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s